Ben giderim adım kalır
Dostlar beni hatırlasın
Düǧün olur bayram gelir
Dostlar beni hatırlasın
Can kafeste durmaz uçar(1)
Dünya bir han konan göçer
Ay dolanır yıllar geçer
Dostlar beni hatırlasın
Can bedenden ayrılacak
Tütmez baca yanmaz ocak
Selam olsun kucak kucak
Dostlar beni hatırlasın
Ne gelsemdi ne giderdim
Günden güne arttı derdim
Garip kalır yerim yurdum
Dostlar beni hatırlasın
Acar solar turlu çiçek
Kimler gülmüş kim gülecek
Murad yalan ölüm gerçek
Dostlar beni hatırlasın
Gün ikindi akşam olur
Gör ki başa neler gelir
Veysel gider adı kalır
Dostlar beni hatırlasın
1: Mevlânâ Mesnevi’de anlatır: “Kur’an’ın hükümlerini tutar, kıssalarından hisse alırsan can kuşuna ten kafesi dar gelir. Kafeste mahpus olan kuşun kurtulmak istememesi cahilliktendir. Kafeslerden kurtulan ruhlar, Tanrı’ya layık ve halka rehber olan peygamberlerdir. Onların sesleri, kafeslerin dışından ve din makamından gelir: “Sana kurtuluş yolu ancak budur, bu! Biz bu daracık kafesten bununla kurtulduk. Bu kafesten kurtulmanın bundan başka çaresi yok! Kazandıǧın şöhretten kurtulman için inleyip duran bir hasta haline gir. Zaten halk arasında meşhur olmak saǧlam bir baǧdır. Bu baǧ bu yolda demir bir baǧdan aşaǧımıdır ki?” [Aǧalar içmesi hoştur / O da züǧürtlere güçtür / Can kafeste duran kuştur / Elbet uçar gider bir gün- Karacaoǧlan]
